نوبت عاشقی

پایان

شهرام — Thu, 31 Dec 2009 05:36:40 GMT

دوستان من سلام

نمیدونم چطور و از کجا شروع کنم.

خداحافظی همیشه سخت بوده و هست.

در این چند سالی که اینجا بودم و می نوشتم دوستای خوبی پیدا کردم که همیشه منتقد و مشوق های خوبی برام بودن و خیلی چیزها ازشون یاد گرفتم.

اگر دقت کردید تقریبا از بعد از انتخابات کذائی ریاست جمهوری دیگه عملا آپدیت نکردم.

اما دوستان مرتب سر میزنن و منو مورد لطف قرار میدن.

نه دیگه حوصله شعر و شاعری برام مونده و نه شرایط شغلی و خانوادگیم اجازه و قت گذاشتن روی وب رو میده.

پس دیدم بهتره فعلا در اینجا رو مثل خیلی جاهای دیگه تخته کنم تا بیش از این شرمنده محبت دوستان نشم.

اما وبلاگم رو حذف نمیکنم که هم یادگاری از روزهای شیرین وب نویسیم باشه و هم اینکه اگه عمری باقی بود و روزی فیلم دوباره یاد هندستون کرد نخوام از صفر شروع کنم.

باز هم از شما دوستای خوبی که تو این مدت منو مورد لطف خودتون قرار دید و نوشته های دست وپا شکسته منو تحمل کردید تشکر میکنم.

درسته که هیچوقت ندیدمتون اما دلم خیلی براتون تنگ میشه.

مثه مردن میمونه دل بریدن ولی دل بستن آسونه شقایق

به امید آزادی ، امنیت و آرامش برای ایران عزیزمون

خداحافظ

ایران کهن

شهرام — Mon, 13 Jul 2009 14:11:59 GMT

استاد شهرام ناظری هم با شعر و آهنگ ایران کهن با فریاد آزادی خواهی مردم همصدا شد.

ایران کهن

اى خشمِ به جان تاخته ، توفانِ شرر شو

اى بغضِ گل انداخته ، فریادِ خطر شو

اى روىِ برافروخته, خود پرچمِ ره باش

اى مشتِ برافراخته , افراخته تر شو

اى حافظِ جانِ وطن ، از خانه برون آى

از خانه برون چیست که از خویش به در شو

گر شعله فرو ریزد ، بشتاب و میندیش

ور تیغ فرو بارد ، اى سینه سپر شو

خاکِ پدران است که دستِ دگران است

هان اى پسرم ، خانه نگهدارِ پدر شو

دیوارِ مصیبت کده ىِ حوصله بشکن

شرم آیدم از این همه صبرِ تو ، ظفر شو

تا خود جگرِ روبهکان را بدرانى

چون شیر درین بیشه سراپاى ، جگر شو

مسپار وطن را به قضا و قدر اى دوست

خود بر سرِ آن ، تن به قضا داده ، قدر شو

فریاد به فریاد بیفزاى، که وقت است

در یک نفسِ تازه اثرهاست ، اثر شو

ایرانىِ آزاده! جهان چشم به راه است

ایران ِکهن در خطر افتاده، خبر شو

مشتى خس و خارند، به یک شعله بسوزان

بر ظلمتِ این شامِ سیه فام، سحر شو

ایرانی، غیرتت کجاست؟

شهرام — Tue, 16 Jun 2009 10:08:39 GMT

تپیدن های دل ها ناله شد آهسته آهسته
رساتر گر شود این ناله ها فریاد می گردد

ز اشک و آه مردم بوی خون آید که آهن را
گهی گر آب و آتش، دشنه ی فولاد می گردد

دلم از این خرابی ها بود خوش زان که می دانم
خرابی چون که از حد بگذرد آباد می گردد

به ویرانی این اوضاع هستم مطمئن زان رو
که بنیاد جفا و جور، بی بنیاد می گردد

((فرخی یزدی))

**************************************

سلام دوستان

میخواهم بنویسم اما نمیدانم چطور جنایاتی رو که در این چند روز شاهدش بودم ، به روی کاغذ بیاورم.

من شاهد مرگ انسانیت بودم.

شاهد سقوط ارزشهای انسانی به ورطه نابودی.

شاهد به چالش کشیده شدن غیرت مرد مسلمان و ایرانی .

شاهد صحنه هائی بودم که دیگر در فلسطین هم به سختی میشود دید.

شاهد کتک خوردن مادران و خواهرانم در روز تولد فاطمه زهرا و روز زن ، بدست مدعیان اسلام ناب محمدی .

شاهد ضرب و شتم وحشیانه برادرانم تنها به جرم درخواست رأیشان از مدعیان عدالت و آزادی .

امروز روز سکوت نیست.

در زمانی که صدا و سیمای بی آبروی ایران ، رفتار وحشیانه ی لباس شخصی ها با مردم مظلوم و بی دفاعمان را ، آن هم در پشت دیوارها ی صدا و سیما ، نادیده میگیرد و فریاد وای فلسطین سر میدهد.

در زمانی که فرزندان وطن در حریم مقدس دانشگاه به خاک و خون کشیده میشوند چه جای سکوت است.

امروز زمان فریاد است.

اکنون که اخبار مربوط به اعتراض ملت به وقیحانه ترین شکل سانسور میشود و کلیه امکانات ارتباطی موسوی عزیز با مردم قطع میشود.

لازم است هریک از ما رسانه ای باشیم برای رساندن فریاد حق طلبی و مظلومیت مردم و دانشجویان به سراسر ایران .

امروز که ملت ایران در سوگ دموکراسی عزادار است ، سکوت چاره کار نیست.

باید غم عظیم درون را فریاد کنیم و ایمان داشته باشیم که فریاد ما پشت ستمگران و خائنین به وطن را خواهد لرزاند.

ایرنی با غیرت ، حمایت حمایت

(((((شهرام -" باران"- ٢۶/٣/٨٨)))))

*************************

پی نوشت: تا اطلاع ثانوی عاشقی تعطیله دیگه

تدبیر مملکت که به حرف و شعار نیست

شهرام — Mon, 01 Jun 2009 09:25:34 GMT

گفتم هزار بار، به حرف اکتفا مکن

بی وقفه گوشِ خلق ، پُر از اِدّعا مکن

تدبیرِ مملکت که به حرف و شعار نیست

شیرین به ادعایِ عسل ، کام ما مکن

لختی به گوش باش و سخنهای من شنو

حرفم اگر خطاست ، به آن اعتنا مکن

گفتی که حرفِ غیر، به گوشم نمیرود

ایرانیم نه غیر، ز اصلم جدا مکن

این حرفها که خام و نسنجیده میزنی

بارَش به دوشِ ماست ، دمادم اَدا مکن

شد پشتِ اقتصاد ، خَم از بارِ هسته ای

از آستین ، دوباره "امید"ی هوا مکن

گفتی که نیست مشکلِ ما پوشش جوان

وقت عمل که شد سُخنت را رها مکن

گر طرحِ گشت و شیوه ی ارشادَش از تو نیست

اصرار بر تداومِ آن ، در خَفا مکن

دانند خسروان همه تدبیرِ مُلک خویش

برتن لباسِ مصلحِ دنیایِ ما مکن

پولی که خرجِ مردمِ بیگانه میکنی

فانوسِ خانه است ، به مسجد روا مکن

انفاق میکنی ولی از جیب دیگران

اینگونه شُکرِ سَروریت از خدا مکن

شغلِ تو خدمت است ، نه این گردش و سفر

گردشگری ز کیسه ی بیچاره ها مکن

گفتی برای خدمت و آبادی آمدی

خِیرَت ندیده ایم ، برو شر به پا مکن

نفتی که وعده بود ، ندادی به سفره ها

مهمانِ ما تورّمِ پُر اشتها مکن

یارانه ها و سهمِ عدالت که قصه بود

سود و سهامِ نفت ، چو یارانه ها مکن

مهرِ رضا و مسکنِ مهرَت به ما رسید!

مارا به دامِ "مهرِ" دگر، مبتلا مکن

با پخشِِ نان و سیبِ زمینی به رایگان

شیرانِ بیشه های شرف را گدا مکن

دانند مردمان که دوبار آزمون خطاست

اینگونه بهر ماندنِ خود دست و پا مکن

گفتی من از قبیله ی خوبانِ رفته ام

خوبان مسافرند ، به ماندن دعا مکن

حرفِ حساب اگر که به گوشَت نمیرود

بنشین و جا برای مهندس تو وا مکن

********************

بر باد میدهد سرِسبزت زبانِ سرخ

"باران" بترس و اینهمه غوغا به پا مکن

((((( شهرام - "باران" - شنبه 9/3/88 )))))

رویش نو

شهرام — Wed, 15 Apr 2009 13:45:19 GMT

ای رفیقان ز رفیقان کهن یاد کنید

با کلامی ز محبت دلشان شاد کنید

مگذارید شود فاصله ها همچون کوه

به سلامی اثر تیشه ی فرهاد کنید

روز نو آمده و رویش نو در پیش است

همگان را خبر از لطف خداداد کنید

تا رسد مژده نوروز به هر یار و دیار

پیکی از نکهت گل همسفر باد کنید

به درون رفته کمی خانه تکانی بکنید

کینه از جان بزدائید و دل آزاد کنید

صحبت از سردی و بی مهری و دوری تا کی؟

شعری از مهر و وفا گفته و فریاد کنید

هرکه دور است ز سرسبزی امروز شما

بوی "باران" بفرستیدش و امداد کنید

((((( شهرام - "باران" - ٣٠/١٢/٨٧ )))))

این همه تنها

شهرام — Sat, 21 Feb 2009 13:48:36 GMT

زیر آوار غروبی خون رنگ

ازدل من هوسی دورگذشت

هوس کوچ به آغاز نسیم

همره همسفری در گلگشت

رفتن از تن به فراسوی خیال

سفر عشق ولی بی برگشت

**********

گفتمش هان! به چه دل خوش کردی؟
به تمنای سرابی خوشرنگ؟
دیده وا کن به تماشا و ببین

نیست در شهر تو یاری یکرنگ

کاش بی تجربه ،میفهمیدی

مردمانند همه تشنه ی رنگ

**********

گرچه تنها همه تنها هستند

جای همدل به فدای نامند

ظاهرا در پی عشقند ولی

در حقیقت بری از این دامند

طالب ظاهر و عنوان و نسب

همگی سخت پراز ابهامند

**********

کاش در دل هوس عشق نبود

تا کمی دیده صبوری میکرد

ازجهانی که پر از بی مهریست

اندکی صحبت دوری میکرد

همچو "باران" که به دریا میرفت

دل هم این کار ضروری میکرد

(((((شهرام – "باران" - دوشنبه 28 بهمن 1387 – بر فراز ابرها – پرواز تهران-اهواز)))))

تقدیر

شهرام — Tue, 03 Feb 2009 11:13:10 GMT

باید تو رو پیدا کنم

شاید هنوزم دیر نیست

تو ساده دل کندی ولی

تقدیر بی تقصیر نیست

با اینکه بی تاب منی

بازم منو خط می زنی

باید تو رو پیدا کنم

تو با خودت هم دشمنی

کی با یه جمله مثل من

میتونه آرومت کنه

اون لحظه های آخر از

رفتن پشیمونت کنه

دلگیرم از این شهر سرد

این کوچه های بی عبور

وقتی به من فکر می کنی

حس می کنم از راه دور

آخر یه شب این گریه ها

سوی چشمامو می بره

عطرت داره از پیرهنی

که جا گذاشتی می‌پره

باید تو رو پیدا کنم

هر روز تنهاتر نشی

راضی به با من بودنت

حتی از این کمتر نشی

پیدات کنم حتی اگه

پروازمو پر پر کنی

محکم بگیرم دستتو

احساسمو باور کنی

باید تو رو پیدا کنم

شاید هنوزم دیر نیست

تو ساده دل کندی ولی

تقدیر بی تقصیر نیست

((ترانه زیبای شادمهر عقیلی))

----------------------------------------------------------------------------

پی نوشت:

قبل از هر چیز باید از همتون به خاطر کمرنگ شدن حضورم و از اینکه دیگه براتون کامنت نمیذارم عذر خواهی کنم.

متاسفانه مدتیه که حسابی کارم زیاد شده و فرصت کافی برای سرکشی به وبلاگم ندارم.

البته هروقت که فرصت کنم بهتون سر میزنم اما ترجیح میدم زمان کوتاهمو صرف خوندن وبلاگهاتون کنم و دیگه به کامنت نمیرسم.

حتی تو این مدت نرسیدم چند خط شعر بنویسم.

اما به هر حال سعی کردم با گذاشتن مطالب متفرقه چراغ این کلبه رو روشن نگه دارم.

ایشالا در سال جدید خیلی جدی دوباره فعالیتم رو آغاز میکنم.

امیدوارم تا اون موقع منو از مهربونیهاتون بی نصیب نگذارید.

افسوس

شهرام — Wed, 24 Dec 2008 06:51:55 GMT

وقتی چمدانش را به قصد رفتن بست،

نگفتم "عزیزم این کار را نکن"

نگفتم "برگرد و یک بار دیگر به من فرصت بده"

وقتی پرسید دوستش دارم یا نه؟

رویم را برگرداندم.

حالا او رفته...

و من تمام چیزهایی را که نگفتم، می شنوم.

نگفتم "عزیزم متاسفم، چون من هم مقصر بودم"

نگفتم "اختلاف ها را کنار بگذاریم،

چون تمام آنچه می خواهیم عشق و وفاداری و مهلت است"

گفتم "اگر راهت را انتخاب کرده ای،

من... آن را سد نخواهم کرد"

حالا او رفته...

و من تمام چیزهایی را که نگفتم می شنوم.

او را در آغوش نگرفتم...

و اشک هایش را پاک نکردم...

نگفتم "اگر تو نباشی،

زندگی برایم بی معنی ست"

فکر می کردم از تمام آن بازی ها خلاص خواهم شد.

اما حالا...

تنها کاری که می کنم،

گوش دادن به تمام چیزهایی ست که نگفتم...

نگفتم "بارانی ات را درآر...

قهوه درست می کنم...

و با هم حرف می زنیم"

نگفتم "جاده ی بیرون خانه،

طولانی و تاریک و بی انتهاست"

گفتم "خدانگهدار... موفق باشی... خدا به همراهت..."

او رفت...

و مرا تنها گذاشت،

تا با تمام چیزهایی که نگفتم،

زندگی کنم... ... ...

********************************

پیوست:

** ــ متن بالا نوشته ای بود از" شلدون آلن سیلور استاین" / نویسنده - داستان پرداز و رمان نویس امریکایی...

** ــ متن بالا کاملا حقیقی است و زاده ی تصورات فردی و شخصی نویسنده نمی باشد. هرچند اگر چنین هم باشد، بر اساس اتفاقات روزمره ی ما آدمیان است...

** ــ تا حالا به خودتون، روابط و شرایطتون فکر کردین؟؟؟ از اون دسته آدمایی هستین که دست روی دست میگذارن و همیشه کاری می کنن که غرورشون واسه شون تصمیم بگیره؟ یا نه! از دسته ای که نرم و منعطف و آینده نگرند؟؟؟ از دسته ای که در لحظه ی حال زندگی می کنن و اصلا و ابدا به فکر آینده نیستن. یا نه! از اون دسته که خوشی های الانشون رو با خوشی های آینده تقسیم می کنن؟؟؟؟؟؟؟
من دیگه چیزی نمی گم، فقط قضاوت رو می سپرم به شما دوستان!!!

امانت

شهرام — Mon, 10 Nov 2008 11:06:57 GMT

وقتش رسیده حق سخن را ادا کنم

پیرایه از شمایل حرفم جدا کنم

زندان جمله را در و دیوار بشکنم

مصلوب واژه را ز اسارت رها کنم

باید که دین حرف دلم را عوض کنم

در مذهبی نوین ، سخن از ابتدا کنم

بیرون روم ز قالب زیبائی کلام

تندیسی از مصالح معنا بنا کنم

از عشق دلبران زمینی رها شوم

دل را به درد عشق دگر مبتلا کنم

فارغ شوم ز صحبت یار و زبان دل

با مردم زمانه ی خود همصدا کنم

با شرح درد مردم دوران بنام شعر

بر رسم شهریار سخن اقتدا کنم

تا نور معرفت به سرای دلم رسد

بر دیده خاک مدفن او طوطیا کنم

چون تکیه ی ستم همه بر جهل مردم است

جنگی برای محو جهالت به پا کنم

با ترجمان قصه ی نسل ستم پذیر

جانها به این حقیقت تلخ آشنا کنم

"باران" شوم به شستن چشمان مردمان

شاید چنین به عهد امانت وفا کنم

(((((شهرام – "باران" – 20/8/1387 )))))

------------------------------------------

پ ن : با تشکر ویژه از دوست و برادر عزیزم ،شاعر توانمند و نویسنده وبلاگ افاضات هالو،آقای سید محمد رضا عالی پیام که با انتقادات و راهنمائی ها ی صمیمانشون همیشه منو مرهون لطف خودشون قرار میدن.

تقصیر من نبود

شهرام — Mon, 03 Nov 2008 12:40:15 GMT

تقصیر من نبود که ره بی عبور بود

یا انتهای قصه اگر حرف زور بود

تقصیر من نبود اگر در گذشته ها

راهت بسوی کوره رهی سوت و کور بود

تقصیر من نبود که دنیا نیامدم

در خانه ای که کوچکشان صد کرور بود

تقصیر من نبود پدردکترا نداشت

یا مادر از اهالی ایمان و نور بود

تقصیر من نبود که شهر تولدم

مأوای مومنان شریف و غیور بود

تقصیر من نبود که نامی نداشتم

از مردمی که شهرتشان بی فتور بود

تقصیر من نبود که معیار آدمی

در دیده شما به وفور قبور بود

تقصیر من نبود اگر در کنار تو

تنها سخن ز حشمت دوران دور بود

تقصیر من نبود که ارزش نداشت عشق

در چشم آن کسی که لباسش غرور بود

تقصیر من نبود که "باران" برای تو

یادآوری ز خاطره ای بی سرور بود

تقصیر من نبود اگر عاشقت شدم

تقصیر آن دو چشم سیاه و صبور بود

((((( شهرام - "باران"- 13/8/1387 )))))