دوستان من سلام
نمیدونم چطور و از کجا شروع کنم.
خداحافظی همیشه سخت بوده و هست.
در این چند سالی که اینجا بودم و می نوشتم دوستای خوبی پیدا کردم که همیشه منتقد و مشوق های خوبی برام بودن و خیلی چیزها ازشون یاد گرفتم.
اگر دقت کردید تقریبا از بعد از انتخابات کذائی ریاست جمهوری دیگه عملا آپدیت نکردم.
اما دوستان مرتب سر میزنن و منو مورد لطف قرار میدن.
نه دیگه حوصله شعر و شاعری برام مونده و نه شرایط شغلی و خانوادگیم اجازه و قت گذاشتن روی وب رو میده.
پس دیدم بهتره فعلا در اینجا رو مثل خیلی جاهای دیگه تخته کنم تا بیش از این شرمنده محبت دوستان نشم.
اما وبلاگم رو حذف نمیکنم که هم یادگاری از روزهای شیرین وب نویسیم باشه و هم اینکه اگه عمری باقی بود و روزی فیلم دوباره یاد هندستون کرد نخوام از صفر شروع کنم.
باز هم از شما دوستای خوبی که تو این مدت منو مورد لطف خودتون قرار دید و نوشته های دست وپا شکسته منو تحمل کردید تشکر میکنم.
درسته که هیچوقت ندیدمتون اما دلم خیلی براتون تنگ میشه.
مثه مردن میمونه دل بریدن ولی دل بستن آسونه شقایق
به امید آزادی ، امنیت و آرامش برای ایران عزیزمون
خداحافظ
