نوبت عاشقی

يادمان باشد از امروز جفايي نکنيم ***

گر که در خويش شکستيم صدايي نکنيم ؛

خود بتازيم به هر درد که از دوست رسد ***

بهرِ بهبود ولي فکر دوايي نکنيم ؛

جاي پرداخت به خود بر دگران انديشيم ***

شِکوه از غير، خطا هست خطايي نکنيم ؛

ياور خويش بدانيم خداياران را ***

جز به ياران ِ خدادوست وفايي نکنيم ؛

يادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند ***

طلب عشق ز هر بي سر و پايي نکنيم ؛

گر که دلتنگ از اين فصل ِ غريبانه شديم ***

تا بهاران نرسيده است هوايي نکنيم ؛

گِله هرگز نبُود شيوه ي دلسوختگان ***

با غم خويش بسازيم و شفايي نکنيم ؛

يادمان باشد اگر شاخه گلي را چيديم ***

وقت پرپر شدنش ساز و نوايي نکنيم ؛

پر پروانه شکستن هنر انسان نيست ***

گر شکستيم ز غفلت من و مايي نکنيم ؛

و به هنگام نيايش سرسجاده ي عشق ***

جز براي دل محبوب دعايي نکنيم ؛

مهرباني صفت بارز عشاق خداست ***

يادمان باشد از اين کار اِبايي نکنيم ...

کاش میشد عشق را انکار کرد

دوری از افسون چشم یار کرد

کاش میشد با دل افسون زده

صحبتی جز عشق او تکرار کرد

(((((شهرام - آبان86)))))

می رسدروزی كه فریاد وفا را سر كنی
می رسد روزی كه احساس مرا باور كنی

می رسد روزی كه نادم باشی از رفتار خود
خاطرات رفته را تو مو به مو از بر كنی

می رسد روزی كه بی من روزهارا سر كنی
می رسد روزی كه مرگ عشق را باور كنی

می رسد روزی كه تنها در كنارعکس من
شعر های گفته ام را دو به دو از بر كنی

می رسد روزی كه در صحرای خشك بی كسی
نامه های كهنه را با اشكهایت تر كنی

می رسد روزی كه نام تو بمیرد بر لبم
ان زمان احساس امروز مرا باور كنی.....

آنگاه که اولین پرتوهای طلایی مهر

از ستیغ کوههای بلند

دستان خود را بر نوازش خاک ایثار میکنند

فرزندان زمین گام در راه آزمونی دیگر مینهند

آزمونی از شجاعت ، اراده ، ایثار و ...

آزمونی که در سر لوحه اش

نامهایی چون محمد اوراز میدرخشد.

((((( شهرام – بهار 84)))))

و کوه را دریاب

چون بهترین آموزگار زندگیست

در کشاکش صعود ، تصفیه میکند و صیقل می دهد

در سرمستی فتح ، جان میبخشدو روح می دمد

و در نشیب فرود می آموزد

که هیچ عزت و سر بلندی نمی پاید

جز اوج بلندای فروتنی.

(((((شهرام – پاییز 82)))))