نوبت عاشقی

هرچند روز ولنتاین جزء فرهنگ ایرانی نیست اما یادآوری عشق و محبت،

از هر فرهنگی که باشه زیبا و محترمه.

پس با تمام وجود این روز رو به همه عاشقا تبریک میگم.

همیشه عاشق بمونید.

در ازل پرتو حسنت ز تجلی دم زد

عشق پیدا شد و آتش به همه عالم زد

جلوه​ای کرد رخت دید ملک عشق نداشت

عین آتش شد از این غیرت و بر آدم زد

عقل می​خواست کز آن شعله چراغ افروزد

برق غیرت بدرخشید و جهان برهم زد

مدعی خواست که آید به تماشاگه راز

دست غیب آمد و بر سینه نامحرم زد

دیگران قرعه قسمت همه بر عیش زدند

دل غمدیده ما بود که هم بر غم زد

جان علوی هوس چاه زنخدان تو داشت

دست در حلقه آن زلف خم اندر خم زد

حافظ آن روز طربنامه عشق تو نوشت

که قلم بر سر اسباب دل خرم زد.

که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی

دگران روند و آیند و تو همچنان که هستی

تو چو روی باز کردی در ماجرا ببستی

که تحیتی نویسی و هدیتی فرستی

به وصال مرهمی نه چو به انتظار خستی

تو که قلب دوستان را به مفارقت شکستی

تو و زهد و پارسایی من و عاشقی و مستی

که چو قبله ایت باشد به از آن که خود پرستی

چه کنند اگر زبونی نکنند و زیردستی

نه طریق توست سعدی کم خویش گیر و رستی

غزلیات سعدی

هر که در این حلقه نیست فارغ از این ماجراست

دیدن او یک نظر صد چو منش خونبهاست

حیف نباشد که دوست دوستر از جان ماست

گونه زردش دلیل ناله زارش گواست

عقل گرفتار عشق صبر زبون هواست

زهره گفتار نه کاین چه سبب وان چراست

هر چه کند جور نیست ور تو بنالی جفاست

کز قبل ما قبول وز طرف ما رضاست

حکم تو بر من روان زجر تو بر من رواست

عهد فرامش کند مدعی بی‌وفاست

گو همه دشنام گو کز لب شیرین دعاست

غزلیات سعدی

وقتی که دیگر نبود،

من به بودنش نیازمند شدم.


وقتی که دیگر رفت،

من در انتظار آمدنش نشستم.


و چه سخت است تنها متولد شدن،

مثل تنها زندگی کردن،

مثل تنها مردن!


دکتر علی شریعتی

وقتی تو نیستی
نه هست‌های ما
چونان‌که بایدند
نه بایدها ...

مثل همیشه آخر حرفم
و حرف آخرم را
با بغض می‌خورم

عمری‌ست لبخندهای لاغر خود را
در دل ذخیره می‌کنم
باشد برای روز مبادا

اما
در صفحه‌های تقویم
روزی به نام روز مبادا نیست

آن روز هر چه باشد
روزی شبیه دیروز
روزی شبیه فردا
روزی درست مثل همین روزهای ماست
اما چه کسی می‌داند
شاید امروز نیز
روز مبادا باشد

وقتی تو نیستی
نه هست‌های ما
چونان‌که بایدند
نه بایدها ...

هر روز بی تو
روز مباداست.


قیصر امین پور

روزگاريست همه عرض بدن ميخواهند
همه از دوست فقط چشم و دهن ميخواهند

ديو هستند ولي مثل پري مي‌پوشند
گرگ‌هايي كه لباس پدري مي‌پوشند

آنچه ديدند به مقياس نظر مي‌سنجند
عشق را با عدد دور كمر مي‌سنجند

خب طبيعي ست كه يك روزه به پايان برسد
عشق‌هايي كه سر پيچ خيابان برسد

به او بگویید دوستش دارم، به او که قلبش به وسعت دریاییست که قایق کوچک دل من درآن غرق شده، به او که مرا از این زمین خاکی به سرزمین نور و شعر و ترانه برد، و چشمهایم را به دنیایی پر از زیبایی باز کرد

کسی هست درین شهر هواخواه نگاهت نشسته است نگاهی غریبانه به راهت مبادا که نیایی...

آنقدر رفته ای که تمام درهای باز مانده به یاد تو روی پاشنه های انتظار پوسیده اند...

خندیدم ، خندید ... اشکهام راه افتاد ، اونم شرشر گریه کرد !! دلم براش سوخت نازش کردم اما دستم سوخت !؟ آخه دلش گــر گرفته بود

به او بگویید دوستش دارم، به او که صدای پایش را میشنوم، به او که لحن کلامش را میشناسم ، به او که عمق نگاهش را میفهمم، به او که .....

معبودم سکوتم را از صدای تنهاییم بدان .. نمیخوانم و نمیگویم چون درونم هیچ بوده و تو آمدی برایم قصه هایی از عشق سرودی و به من قصه باران آموختی میدانی قصه باران قصه شستن غمهاست و درون انسانها پر از غم و تنهایی است ونگاهم به باران تو افتاد و ناگهان تمام تنهاییم را فراموش کردم و به تو و داشتن تو میبالم تنهاتر از یک برگ با باد شادیها محجورم درآبهای سرور آور تابستان آرام میرانم

به او بگویید دوستش دارم، به او که گل همیشه بهارمن است، به او که قشنگترین بهانه برای بودن من است وبه او که عشق جاودانه من است

 
بی تو مهتاب شبی باز از آن كوچه گذشتم
همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم
شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم
شدم آن عاشق دیوانه كه بودم
در نهانخانه جانم گل یاد تو درخشید
باغ صد خاطره خندید
عطر صد خاطره پیچید
یادم آمد كه شبی با هم از آن كوچه گذشتیم
پر گشودیم و درآن خلوت دلخواسته گشتیم
ساعتی بر لب آن جوی نشستیم
تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت
من همه محو تماشای نگاهت
آسمان صاف و شب آرام
بخت خندان و زمان رام
خوشه ماه فرو ریخته در آب
شاخه ها دست بر آورده به مهتاب
شب و صحرا و گل و سنگ
همه دل داده به آواز شباهنگ
یادم آید تو به من گفتی از این عشق حذر كن
لحظه ای چند بر این آب نظر كن
آب آیینه عشق گذران است
تو كه امروز نگاهت به نگاهی نگران است
باش فردا كه دلت با دگران است
تا فراموش كنی چندی از این شهر سفر كن
با تو گفتم حذر از عشق ندانم
سفر از پیش تو هرگز نتوانم
روز اول كه دل من به تمنای تو پر زد
چون كبوتر لب بام تو نشستم
تو به سنگ زدی من نه رمیدم نه گسستم
بازگفتم كه تو صیادی و من آهوی دشتم
تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم
حذر از عشق ندانم
سفر از پیش تو هرگز نتوانم نتوانم
اشكی از شاخه فرو ریخت
مرغ شب ناله تلخی زد و بگریخت
اشك در چشم تو لرزید
ماه بر عشق تو خندید
یادم آید كه دگر از تو جوابی نشنیدم
پای دردامن اندوه كشیدم
نگسستم نرمیدم ...ـ
رفت در ظلمت غم آن شب و شبهای دگر هم
نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم
نكنی دیگر از آن كوچه گذر هم
بی تو اما به چه حالی من از آن كوچه گذشتم ...

میروم خسته و افسرده و زار

سوی منزلگه ویرانه ی خویش

بخدا می برم از شهر شما

دل شوریده و دیوانه ی خویش

می برم تا که در آن نقطه دور

شستشو یش دهم از رنگ گناه

شستشو یش دهم ازلکه عشق

زینهمه خواهش بیجا و تباه

می برم تا زتو دورش سازم

ز تو امید محال

می برم زنده بگورش سازم

تا از این پس نکند یاد وصال

ناله میلرزد می رقصد اشک

آه بگذار که بگریزم من

از تو ای چشمه جوشان گناه

شاید آن به که بپرهیزم من

بخدا غنچه شادی بودم

دست عشق آمد و از شاخم چید

شعله آه شدم صد افسوس

که لبم باز به آن لب نرسید

عاقبت بند سفر پایم بست

میروم خنده بلب خونین دل

میروم از دل من دست بردار

ای امید عبث بی حاصل.


فروغ فرخزاد